ท่ามกลางความมืดมิดอันไพศาลของเอกภพ ณ บริเวณที่กลุ่มก๊าซและฝุ่นหนาทึบกำลังจับตัวกันแน่น คือจุดกำเนิดของ “ดาวฤกษ์” ดวงใหม่ แต่กระบวนการถือกำเนิดนี้ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่หลายคนจินตนาการ มันเต็มไปด้วยความรุนแรง พลังงาน และความงดงามที่น่าตื่นตาตื่นใจ หนึ่งในปรากฏการณ์ที่ยืนยันถึงช่วงเวลาแรกเริ่มของชีวิตดวงดาวนี้ คือสิ่งที่เราเรียกว่า “วัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร” (Herbig-Haro objects)
วัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร คืออะไร?
หากเปรียบดาวฤกษ์ก่อนเกิด (Protostar) เป็นทารกที่กำลังดิ้นรนเพื่อเติบโต วัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร ก็เปรียบเสมือนเสียงร้องแรกเกิดที่ดังก้องไปทั่วอวกาศ
ในทางดาราศาสตร์ วัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร (มักใช้อักษรย่อว่า HH) คือบริเวณเล็กๆ ของเนบิวลา (Nebula) ที่มีความสว่างไสวเป็นพิเศษ ซึ่งสัมพันธ์โดยตรงกับดาวฤกษ์ที่เพิ่งเกิดใหม่ วัตถุเหล่านี้ไม่ได้เป็นดาวฤกษ์ด้วยตัวของมันเอง แต่เป็น ผลพลอยได้ จากการที่ดาวฤกษ์ก่อนเกิดพ่นลำก๊าซออกมาด้วยความเร็วสูง
กระบวนการเกิด
เมื่อดาวฤกษ์ดวงใหม่ก่อตัวขึ้นจากการยุบตัวของฝุ่นและก๊าซ มันจะหมุนรอบตัวเองและดึงดูดสสารรอบข้างเข้ามา (Accretion) ในกระบวนการนี้ สนามแม่เหล็กที่รุนแรงจะบีบอัดและขับไล่ก๊าซบางส่วนให้พุ่งออกมาจากขั้วทั้งสองของดาวฤกษ์ในลักษณะเป็นลำแคบๆ เรียกว่า “ลำเจ็ต” (Jets)
ลองจินตนาการถึงการฉีดน้ำจากสายยางด้วยความแรงสูงอัดเข้าไปในกองทราย ลำก๊าซร้อนเหล่านี้พุ่งผ่านอวกาศด้วยความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อวินาที เมื่อมันพุ่งเข้าชนกับก๊าซและฝุ่นที่อยู่รายล้อม (Interstellar medium) การปะทะกันอย่างรุนแรงนี้จะก่อให้เกิด “คลื่นกระแทก” (Shock wave)
พลังงานจากการชนจะทำให้อะตอมของก๊าซเกิดการแตกตัวและเรืองแสงออกมาเป็นสีสันต่างๆ เช่น สีแดงจากไฮโดรเจน สีเขียวจากออกซิเจน หรือสีแดงเข้มจากกำมะถัน กลายเป็นรูปร่างที่สวยงามแปลกตา บางครั้งดูคล้ายดาบแสงคู่ (Lightsaber) ที่พุ่งออกจากใจกลางความมืด
ทำไมจึงชื่อ “เฮอร์บิก-ฮาโร”?
ชื่อของวัตถุชนิดนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอร์จ เฮอร์บิก (George Herbig) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน และ กิเยร์โม ฮาโร (Guillermo Haro) นักดาราศาสตร์ชาวเม็กซิกัน ทั้งสองท่านต่างค้นพบและศึกษาวัตถุเหล่านี้อย่างอิสระในช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 และได้ข้อสรุปที่ตรงกันว่า สิ่งนี้ไม่ใช่ดาวฤกษ์ธรรมดาหรือกระจุกดาว แต่เป็นผลผลิตจากการก่อตัวของดาวฤกษ์ ซึ่งถือเป็นการค้นพบครั้งสำคัญที่ช่วยไขปริศนาเรื่องวิวัฒนาการของดวงดาว
ความงามเพียงชั่วพริบตาของจักรวาล
ความน่าสนใจอีกประการของวัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร คือความ “ไม่จีรัง” ของมัน ในสเกลเวลาทางดาราศาสตร์ที่มักพูดถึงหลักล้านหรือพันล้านปี วัตถุ HH ถือเป็นปรากฏการณ์ชั่วคราวที่มีอายุขัยสั้นมาก เพียงไม่กี่พันปีเท่านั้น
พวกมันเปลี่ยนแปลงรูปร่างและความสว่างได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่ปีที่มนุษย์สังเกตการณ์ เมื่อดาวฤกษ์แม่เติบโตขึ้นและเริ่มเสถียร ลำเจ็ตจะค่อยๆ จางหายไป ทิ้งวัตถุเฮอร์บิก-ฮาโรให้เลือนหายไปในอวกาศ เหลือไว้เพียงดาวฤกษ์ที่สุกสว่างดวงใหม่
บทสรุป
วัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร ไม่ได้เป็นเพียงภาพวาดสีน้ำมันที่สวยงามบนผืนผ้าใบแห่งเอกภพ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้นักดาราศาสตร์เข้าใจถึงกลไกการกำเนิดของระบบสุริยะต่างๆ รวมถึงระบบสุริยะของเราเอง ในยุคปัจจุบัน กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ (James Webb Space Telescope – JWST) ได้เผยให้เห็นภาพรายละเอียดของวัตถุเหล่านี้ (เช่น HH 211 หรือ HH 46/47) ได้ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทะลุผ่านม่านฝุ่นหนาทึบ ทำให้เราได้เห็นวินาทีแรกของการ “จุดติด” แห่งชีวิตดวงดาว
ทุกครั้งที่เรามองเห็นภาพของวัตถุเฮอร์บิก-ฮาโร ให้พึงระลึกว่า เรากำลังเป็นสักขีพยานของ “ปาฏิหาริย์แห่งการสร้างสรรค์” ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล
รู้หรือไม่?
-
วัตถุ HH มักพบได้มากในบริเวณที่มีการก่อตัวของดาวฤกษ์หนาแน่น เช่น เนบิวลานายพราน (Orion Nebula)
-
ความเร็วของลำเจ็ตที่พุ่งออกมานั้น อาจสูงถึง 250,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือเร็วกว่าเครื่องบินเจ็ตความเร็วเสียงหลายร้อยเท่า
